koreliabi
Körelmiş kalem yoktur ama körelmiş kılıç çoktur..!
Size vurana siz de vurun diyen ebeveynler vardır. Benim ailemde öyleydi. Basit olanından bahsedecek olursam;
İlkokuldayken bizim sınıfta bir tane Halil adında hödük vardı. Annem vur dedi bende vurdum.
ilkokuldayken Halil diye iğrenç bir çocuk vardı sınıfımızda sürekli beni kıstırıp dövmeye çalışıyordu bazen elinden kurtulamadığımda vuruyordu da. Her gün eve ağlayarak gelen ben için annem artık yapılması gereken pipisine sağlam bir tekme atmaktır demişti. Annemin sözünden hiç bir zaman çıkmam dediği gibi de yaptım.
Bu arada iş buraya gelmeden evvel ben öğretmenimle konuşmuşum, annem ayrı konuşmuş yok sonuç alınmıyor. Her neyse ben çocuğun pipisine vurunca okul ayağı kalktı. Ben şaka adı altında şiddete uğrarken herkes sus pustu ama bir anda okul çalkalandı benim ve karşı tarafın velileri derhal okula çağırıldı.
Ne mi oldu?
Oğlanın annesi erkektir yapabilir dedi. Bunu duyan annem bu seferde oğlanın annesine saldırdı. Epey patakladı, araya giren öğretmenler de tost oldu. Annemi ilk defa öyle görmüştüm. İlk ve son. böyle annenin böyle çocuğu ahlak yoksunları nidaları atan annem okuldan çıkarıldı olayın üzeri kapandı.
Yıllar geçti, Halil'i geçenlerde otobüste gördüm; beni görür görmez eli tenasülüne gitti ve insan seli arasında sırra kadem bastı.
Bazen saldırgan tavır ve eylem iyidir bahsettiğiniz ancak medeniyetin olduğu yerde olur bu ülkede medeniyet namına bir şey yoktur hayal dünyasından gerçek dünyaya hepinizi davet ederim.
Saygılarımla.
Peki siz böyle bir durumda çocuğunuza nasıl bir tavsiyede bulunurdunuz? Onu şiddete karşı şiddet politikasına mı yönlendirirdiniz yoksa farklı bir yöntem mi denerdiniz?
İlkokuldayken bizim sınıfta bir tane Halil adında hödük vardı. Annem vur dedi bende vurdum.
ilkokuldayken Halil diye iğrenç bir çocuk vardı sınıfımızda sürekli beni kıstırıp dövmeye çalışıyordu bazen elinden kurtulamadığımda vuruyordu da. Her gün eve ağlayarak gelen ben için annem artık yapılması gereken pipisine sağlam bir tekme atmaktır demişti. Annemin sözünden hiç bir zaman çıkmam dediği gibi de yaptım.
Bu arada iş buraya gelmeden evvel ben öğretmenimle konuşmuşum, annem ayrı konuşmuş yok sonuç alınmıyor. Her neyse ben çocuğun pipisine vurunca okul ayağı kalktı. Ben şaka adı altında şiddete uğrarken herkes sus pustu ama bir anda okul çalkalandı benim ve karşı tarafın velileri derhal okula çağırıldı.
Ne mi oldu?
Oğlanın annesi erkektir yapabilir dedi. Bunu duyan annem bu seferde oğlanın annesine saldırdı. Epey patakladı, araya giren öğretmenler de tost oldu. Annemi ilk defa öyle görmüştüm. İlk ve son. böyle annenin böyle çocuğu ahlak yoksunları nidaları atan annem okuldan çıkarıldı olayın üzeri kapandı.
Yıllar geçti, Halil'i geçenlerde otobüste gördüm; beni görür görmez eli tenasülüne gitti ve insan seli arasında sırra kadem bastı.
Bazen saldırgan tavır ve eylem iyidir bahsettiğiniz ancak medeniyetin olduğu yerde olur bu ülkede medeniyet namına bir şey yoktur hayal dünyasından gerçek dünyaya hepinizi davet ederim.
Saygılarımla.
Peki siz böyle bir durumda çocuğunuza nasıl bir tavsiyede bulunurdunuz? Onu şiddete karşı şiddet politikasına mı yönlendirirdiniz yoksa farklı bir yöntem mi denerdiniz?
benim 2 yaşında oğlum var çok hareketli yerinde durmayan bi çocuk ama asla birine zarar vermez itmez vurmaz hiç bir arkadaşının elinden bi oyuncağını almaz evet bu bizim için çok güzel ama her çocuk böyle olmadığı için tam tersi bi çocukla denk gelince sıkıntı oluyor bizimki herşeyini herkesle paylaştığı için karşısındaki onunla paylaşmayınca çok üzülüyor karşıdaki çocuk ağlayarak ya da vurarak iterek bizimkini hemen saf dışı bırakabiliyor bizimki öyle bakakalıyor evde kaplan dışarda kedi bizimki biraz 
bize evde kök söktürür ama dışarda acayip uyumlu herkes ay ne güzel ne uyumlu bir çocuk diyor (bide bize sorun tabi 
yani ne kadar mantıklı olabilir ki . Çocuğumuza verebileceğimiz en iyi olan şey bence sevgidir. Sevgi bağı tam anlamıyla oluştuğu zaman , çocuk sevildiğini ve ebeveynleri tarafından kaale alındığını anladığı zaman , ne şiddetle işi olur ne de anarşi ile işi olur. Bence şiddeti tavsiye etmektense doğruyu ve yanlışı ayırt edebilecek zihniyette yetiştirmeliyiz çocuklarımızı. Hatta akışına bırakalım hiç yönlendirmeyelim bir şeyler empoze etmeyelim çocuğu doğasına bırakalım ve sonucu görelim , zaten çocuğun doğasında diğer tabir ile fıtratında var olan sevgi kardeşlik barış paylaşmak olacaktır.
